ارز دیجیتال (Digital Currency ) چیست؟ – پرکاربردترین ارزهای دیجتیال کدامند؟

0 39
۵/۵ - (۴ امتیاز)

در سال های اخیر بحث پیرامون حذف ارز سنتی یا به نوعی پول کاغذی و جایگزینی آن با ارزهای دیجیتال، بیشتر شده است. برخی دولت ها به دلایلی مخالف جایگزینی ارز سنتی با ارز دیجیتال هستند. اما برای درک درست از موضع مخالفان و موافقان این نوع ارز لازم است با ارز دیجیتال آشنا شویم. در این مقاله به بررسی این موضوع می پردازیم.

فهرست

ارز دیجیتال یا Digital Currency چیست؟

ارز دیجیتال که امروزه بیشتر از هر زمان دیگری به گوش میخورد، در واقع عبارت است از هر نول پول یا ارز یا دارایی همانند پول که از طریق سیستم های کامپیوتری به ویژه اینترنت می توان آن را ذخیره یا مبادله کرد. ارز دیجیتال انواع مختلفی دارد که عبارتند از ارز رمزنگاری شده، ارز دیجیتال بانک مرکزی و ارز مجازی که می توانند در پایگاه داده توزیع شده در اینترنت، پایگاه داده کامپیوتری الکترونیکی که متمرکز بوده و متعلق به شرکت یا بانک است و یا در فایل های دیجیتالی و کارت های اعتباری ذخیره شود.
این ارزها همانند پول سنتی می باشند با این تفاوت که شکل فیزیکی همانند اسکناس های چاپ شده و یا سکه های ضرب شده ندارند. همین امر هم می تواند سبب تسریع در روند معاملات لحظه ای از طریق اینترنت شده و هزینه های جانبی که مربوط به چاپ، تهیه و توزیع اسکناس یا سکه است را کاهش داده و حذف کند.

تاریخچه ارز دیجیتال

پیدایش ارز دیجیتال به دهه ی ۱۹۸۰ میلادی بر می گردد. یعنی زمانی که دیوید چاوم ( David Chaum ) مقاله ای در رابطه با ایده ی پول نقد دیجیتال ارائه داد. او در ۱۹۸۹ به منظور پیاده سازی ایده های خود شرکت دیجی کش ( DigiCash ) را تاسیس کرد که متاسفانه در سال ۱۹۹۸ ورشکست شد.
طلای الکترونیکی یا e-gold در سال ۱۹۹۶ معرفی شده و به عنوان پول رایج الکترونیکی شناخته شد و به شدت مورد توجه مردم عادی قرار گرفت. به طوری که تا سال ۲۰۰۸ چند میلیون نفر از آن استفاده کردند. مقامات آمریکایی و دانشگاه ها، طلای الکترونیکی را به عنوان ارز دیجیتال به رسمیت شناختند. پس از آن در سال ۱۹۹۷ کوکاکولا پیشنهاد خرید از دستگاه های فروش را با استفاده از تلفن همراه مطرح شد. در سال ۱۹۹۸ پی پال ( PayPal ) شروع به خدمات دهی با دلار آمریکا کرد. در سال ۲۰۰۹ بیت کوین – اسمی که این اواخر زیاد به گوش میخورد- ایجاد شد. بیت کوین شروع پیدایش ارزهای رمزنگاری شده بود که هیچ قدرت یا سازمانی توانایی مقابله و محدودکردن آن را ندارد!
حباب دات کام نیز به ظهور ارزهای دیجیتال در دهه ی ۱۹۹۰ میلادی کمک کرد. همچنین در سال ۲۰۰۶، Liberty Reserve تاسیس شد که به کاربران اجازه می دهد دلار یا یورو را با استفاده از آن به یکدیگر تبدیل کرده و آزادانه با نرخ مالیات ۱% مبادله کنند. البته از ارزهای دیجیتال در طرح های پولشویی در ایالات متحده استفاده شد که توسط آن تحت پیگرد قانونی قرار گرفت. سکه های Q یا QQ که ارز دیجیتالی مبتنی بر کالا بوده و در سال ۲۰۰۵ ظهور کرد و در بستر پیام رسان Tencent QQ استفاده می شد، به قدری رشد کرد که پول یوان چین را بی ارزش و بی ثبات کرد. 

سیستم های متمرکز و غیرمتمرکز ارزی

سیستم تبادل پول به دو نوع متمرکز و غیرمتمرکز قابل تقسیم است. در سیستم متمرکز الکترونیکی، تبادل پول با استفاده از کارت اعتباری یا همانند آن و همچنین انتقال پول به صورت الکترونیکی قابل انجام است. در سیستم غیرمتمرکز، انتقال پول و زمان آن، وابسته به محل پرداخت کننده و دریافت کننده نیست و می توان ارز را به خارج از مرزهای جغرافیایی بدون وابستگی به زمان و مکان منتقل کرد. در واقع در این سیستم بین کاربران بر اساس مکان تفاوتی قائل نمی شوند.

مقایسه ارز دیجیتال با دیگر ارزها

از نظر حقوقی و فنی، تعاریف بسیاری از ارزهای دیجیتال مطرح است. به طور کلی ارزهای رمزنگاری شده و ارزهای مجازی را می توان پول دیجیتال در نظر گرفت اما برعکس این حرف درست نیست. به بیان بهتر پول یا ارز دیجیتال تعاریف گسترده ای از انواع پولی که به صورت الکترونیکی و دیجیتالی به کار می رود را در بر می گیرد. در این بین ممکن است هر دولت یا سازمان یا آژانس های مالی تعاریف مختلفی متناسب با نیاز خود برای ارز دیجیتال و انواع آن در نظر بگیرند. در ادامه به مقایسه ی شاخص ترین دسته بندی های ارز دیجیتال می پردازیم.

ارز مجازی یا Virtual Currency

در سال ۲۰۱۲، توسط بانک مرکزی اروپا یک ارز مجازی معرفی شد که به عنوان نوعی پول دیجیتال غیرقابل کنترل که توسط توسعه دهندگان منتشر و کنترل می شود، در بین گروه خاصی از جامعه مجازی مورد استفاده قرار می گیرد. پس از آن در سال ۲۰۱۳ وزارت خزانه داری آمریکا اعلام کرد که این ارز مجازی در برخی از محیط ها می تواند همانند یک ارز عمل کند اما همه ی ویژگی های ارز واقعی را ندارد. پس از آن نیز تعاریف مختلفی از ارز مجازی ارائه شد که همگی تا حدودی مبتنی بر تعریف اولیه بودند.

ارز رمزنگاری شده یا Cryptocurrency

این نوع ارز نیز همانند ارز مجازی، زیر مجموعه ارز دیجیتال است با این تفاوت که بر رمزنگاری متکی است. رمزارزها سبب غیرمتمرکزشدن سیستم های پول الکترونیکی می شوند. این نوع ارزها از بلاک چین در پیاده سازی استفاده می کنند. در واقع کنترل و مدیریت رمز ارزها به واسطه استفاده از دفترکل بلاک چین، به صورت غیرمتمرکز و توزیع شده است. در مقاله کریپتو جکینگ (Cryptojacking) چیست و چگونه کار می‌کند؟ در رابطه با رمزارزها و استخراج آن ها صحبت کردیم. طبق این تعاریف، اولین و محبوب ترین سیستم رمزارز، بیت کوین است که امروزه استخراج آن و استفاده از آن در حال افزایش است.

تفاوت های پول دیجیتال در مقایسه با پول رایج

ارزهای دیجیتال ویژگی های متفاوتی می توانند داشته باشند و همان طور که در قسمت های قبلی بیان شد، برخی از آژانس های مالی می توانند بنا بر نیاز، ویژگی هایی را در این ارز تغییر دهند و متناسب با جامعه ای که در آن در حال مبادله هستند، از این ارزها استفاده کنند. برخی از ویژگی های این ارزها عبارتند از:

  • یکی از مهم ترین ویژگی ارزهای دیجیتال، غیرقابل برگشت بودن تراکنش هاست. به این معنی که در رابطه با پول رایج هنگامی که انتقال پول به اشتباه صورت گیرد با پیگیری قضایی امکان بازگشت وجود دارد. اما در رابطه با ارز دیجیتال این موضوع صدق نمی کند. به این معنی که اگر تراکنشی را تایید کردید دیگر نمی توانید ارز منتقل شده را برگردانید مگر اینکه گیرنده مایل به این کار باشد.
  • ویژگی دیگری که ارزهای دیجیتال را متمایز می کند و این موضوع سبب محبوبیت رمزارزها شده است، ناشناس ماندن یا نیمه ناشناس ماندن هویت افراد است. به این معنی که افراد برای انتقال ارز دیجیتال از کیف پول الکترونیکی استفاده می کنند که این کیف شامل اطلاعات هویتی نمی شود.
  • یکی از ویژگی های مهم رمزارزها که زیر مجموعه پول دیجیتال هستند این است که این پول، جهانی یا فرامرزی است و محدود به زمان و مرز جغرافیایی نیستند. در صورتی که انتقال پول به روش رایج کنونی می تواند تا چند روز طول بکشد و یا به سادگی امکانپذیر نباشد.
  • ارزهای دیجیتال امنیت نسبتا بالایی دارند که این وِیژگی به دلیل قدرت هش در مبادلات درون شبکه ای است. ( در مقاله تابع هش یا Hash Function چیست و چه کاربردی دارد؟ در رابطه با هش صحبت کردیم.) همچنین کاربران با استفاده از سیستم رمزنگاری کلید عمومی و کلید خصوصی می توانند کنترل پول های دیجیتال خود را برعهده بگیرند.
  • ارزهای دیجیتال در انحصار دولت یا سازمان خاصی نیستند. این ویژگی سبب می شود که افراد برای استفاده نیاز به اجازه شخص یا گروه خاصی نداشته باشند.

پرکاربردترین ارزهای دیجیتال

از بین انواع مختلف ارز دیجیتال هم اکنون تمرکز اکثر افراد و کشورها بر روی رمزارزها و حتی جایگزینی آن با پول ملی کشورها است. بیش از ۲۲۰۰ ارز دیجیتال تا کنون معرفی شده است که بسیاری از آن ها در ابتدای کار رها شدند و فرصت گسترش پیدا نکردند. در بین رمزارزها، بیت کوین مشهورترین و پراستفاده ترین آن هاست. در ادامه به معرفی برخی از پرکاربردترین ارزهای دیجیتال می پردازیم.

بیت کوین (Bitcoin)

این ارز، قدیمی ترین و مشهورترین ارز دیجیتال است که بیش از ۱۰ سال پیش توسط ساتوشی ناکاموتا معرفی شد و در سال ۲۰۱۸ در ایران قیمتی معادل ۱۳ هزار دلار پیدا کرد. از آن زمان تاکنون استفاده از بیت کوین در حال افزایش است. این ارز سبب تسهیل تراکنش های مالی در سطح جهانی شد و واسطه ها را در امور مالی کنار گذاشت. یکی از مشکلاتی که بر سر راه بیت کوین و تمامی ارزهای دیجیتال وجود دارد، موافق نبودن بسیاری از دولت ها برای جایگزینی این پول با پول رایج است.

اتریوم (Ethereum)

این ارز در سال ۲۰۱۳ توسط ویتالیک بوترین معرفی شد و در سال ۲۰۱۵ شبکه آن راه اندازی شد. هدف از این ارز هوشمندسازی قراردادها، فرآیندها و ایجاد فضایی برای اجرای برنامه های خودکار و غیرمتمرکز بود. در ویدئو آشنایی با ارز دیجیتال اتریوم در رابطه با اتریوم و هوشمندسازی قراردادها با استفاده از برنامه نویسی سالیدیتی صحبت کردیم.

ترون (Tron)

این ارز با نشان اختصاری TRX شناخته می شود و نام رسمی آن ترونیکس بوده و یک پلتفرم غیرمتمرکز مبتنی بر بلاک چین است. هدف این ارز ایجاد یک شبکه جهانی به منظور به اشتراک گذاشتن مطالب رایگان در حوزه سرگرمی است. با استفاده از این ارز، سازندگان محتوا با کاربران مستقیما در ارتباط بوده و سود را از آن ها بدون واسطه دریافت می کنند.

ریپل (Ripple)

این ارز که در سال ۲۰۱۲ ایجاد شد در واقع یک پلتفرم و یک پروتکل متن باز است. هدف از این پلتفرم، تسریع در انجام تراکنش ها و کاهش هزینه های آن است. نشان اختصاری ارز دیجیتال آن XRP است. اما به غیر از ارز اختصاصی، ریپل به کاربران اجازه ایجاد ارز دیجیتال خود را در RippleNet می دهد. این پلتفرم قصد دارد در آینده بر تمام معاملات بین المللی اثر گذاشته و بر آن ها مسلط شود.

لایت کوین (Lightcoin)

این ارز در سال ۲۰۱۱ توسط چارلی لی ایجاد شد و یکی از قدیمی ترین رمزارزهای موجود است. هدف از این ارز، پرداخت های سریع تر و کاهش زمان تایید تراکنش است. این ارز با نام نقره دیجیتال نیز شناخته می شود و با ایجاد تغییراتی روی کدهای بیت کوین برای افزایش تراکنش های تاییدشده، به وجود آمد.

چین لینک (Chainlink)

این ارز در سال ۲۰۱۷ توسط سرگئی نظروف و استیو الیس ایجاد شد و نماد اختصاری آن LINK است. این رمزارز سبب ثبت اطلاعات و قراردادهای هوشمند بر بستر بلاک چین می شود. چین لینک به دنبال برطرف کردن مشکل شبکه ی بلاک چین برای ارتباط با خارج از بلاک چین است.

بیت کوین کش (Bitcoin Cash)

این ارز همان طور که از اسمش پیداست همانند بیت کوین است. در واقع در سال ۲۰۱۷ با تغییراتی بر روی بیت کوین و اندازه بلک های آن، ایجاد شد. هنگامی که بیت کوین کش از بیت کوین جدا شد، افراد به هر مقدار که بیت کوین داشتند صاحب بیت کوین کش نیز شدند.

مونرو (Monero)

این ارز در سال ۲۰۱۴ ایجاد شد و علامت اختصاری آن XMR است. هدف از این رمزارز، تسهیل و سرعت بخشیدن به پرداخت ها است. تراکنش ها در این شبکه به صورت کاملا غیرمتمرکز انجام می شود. در شبکه مونرو، اندازه بلاک ها با توجه به تعداد تراکنش ها تغییر می کند که همین امر سبب کاهش زمان تراکنش ها می شود.

پولکادات (DOT)

این ارز در سال ۲۰۲۰ ایجاد شد و نماد اختصاری آن DOT است. هدف مهم این رمزارز، تامین مالی مورد نیاز شبکه است و استخراج آن شبیه به اثبات سهام در بازار بورس است. این ارز امکان ارتباط شبکه های مختلف بلاک چین با یکدیگر از طریف ریلی چین (Relay Chain) را می دهد. این رمزارز غیرمتمرکز به توسعه دهندگان امکان ایجاد بلاک چین مختص به خود با بهره گیری از امنیت پلکادات را می دهد.

کاردانو (Cardano)

این ارز در سال ۲۰۱۷ ایجاد شد و نماد اختصاری آن ADA است. بنیان گذار این رمزارز یعنی کاردانو چارلز هاسکینسون معتقد است که کاردانو بعد از بیت کوین که نسل اول و اتریوم که نسل دوم بلاک چین هستند، نسل سوم بلاک چین است که با هدف رفع نقض های نسل های پیشین ایجاد شده است. هدف از این رمزارز ایجاد نظارت های قانونی در عین حفظ حریم خصوصی است.

استلار (Stellar)

این ارز بر خلاف کاربردی که رمزهای دیگر برای کاربران عادی به دلیل حجم تراکنش های پایین داشتند، سبب ارتباط بین سازمان ها و آژانس های ملی برای تراکنش های حجیم می شود. با استفاده از این رمزارز می توان تراکنش های بین بانکی و بین سازمانی که زمان زیادی می برند و هزینه بر هم هستند را با هزینه کمتر و بدون واسطه و محدودیت زمانی انجام داد.

بایننس کوین (BNB)

این رمزارز در سال ۲۰۱۷ ایجاد شد. نماد اختصاری این ارز، مربوط به صرافی مشهور و محبوب بایننس است. هدف از ایجاد این رمزارز نیز توسعه این صرافی با تامین مالی آن بود. از BNB به منظور پرداخت کارمزد معاملات در صرافی بایننس استفاده می شود. این ارز در ابتدا بر روی بستر بلاک چین مربوط به اتریوم کار می کرد اما مدتی بعد شبکه اصلی و جداگانه خود را راه اندازی کرد.

تتر (Tether)

این ارز در سال ۲۰۱۴ ایجاد شد و نماد اختصاری آن USDT است. ارزش این ارز مستقیما وابسته به ارزش دلار آمریکا است. هدف از این ارز انتقال راحت ارز بین صرافی ها و کیف پول های دیجیتال است و به دلیل وابسته بودن به قیمت دلار کمتر از دیگر ارزها دچار مشکل در نوسانات بازار ارزهای دیجیتال می شود.

سخن پایانی

ارزهای دیجیتال و به خصوص رمزارزها در حال جایگزینی با پول رایج هستند. اگرچه هنوز نیز بسیاری از دولت ها به دلیل مسائلی همچون غیرقابل ردگیری بودن این ارزها، تمایلی به استفاده از آن ها ندارند. در این بین بیت کوین نسبت به دیگر ارزها از محبوبیت بالاتری برخوردار است.
در این مقاله به معرفی ارزهای دیجیتال و همچنین انواع آن و پرکاربردترین ارزهای دیجیتال پرداختیم و اشاره ای نیز به کیف پول دیجیتال کردیم. در مقالات آینده در رابطه با کیف پول دیجیتال و همچنین نظرات دولت های مختلف در رابطه با ارزهای دیجیتال و به خصوص رمزارزها خواهیم پرداخت.

درباره ما

ترجنس | thregence.ir
آکادمی ترجنس | edu.thregence.ir
اینستاگرام | instagram.com/thregence
تلگرام | t.me/thregence
یوتوب | https://bit.ly/30mGowo
آپارات | aparat.com/thregence

ارسال یک پاسخ