thregence
ویدیو آموزش امنیت سایبری و فناوری اطلاعات

لایه چهار مدل OSI: لایه انتقال | Transport Layer

0 51

لایه انتقال، لایه چهارم از مدل OSI می‌باشد. همانطور که از پست “بررسی مدل OSI” بخاطر داریم، این لایه در بالای لایه شبکه (Network) و در زیر لایه نشست (Session) قرار دارد.

در زیر می‌توانید دیگر مقالات مربوط به مدل OSI و لایه‌های آن را مطالعه کنید:

وظیفه اصلی این لایه را می‌توان ایجاد یک ارتباط بین دستگاه‌های مختلف دانست. در اصل این لایه این امکان را می‌دهد که پراسس‌هایی که در سیستم‌های مجزا در حال اجرا هستند، با یکدیگر ارتباط برقرار کنند. سپس پراسس‌ها می‌توانند با استفاده از ارتباط ایجاد شده، با یکدیگر تبادل داده کنند. توجه کنید که از این لایه به بالا تنها در سیستم‌های انتهایی (End Points) پیاده‌سازی می‌شود و طبیعتا این لایه و لایه‌های بالاتر آن، در روترها و سوییچ‌ها و … گنجانده نشده است.

عملکرد لایه انتقال

لایه انتقال بسته‌هایی را که از لایه بالادستی خود دریافت می‌کند، بصورت سگمنت (Segment) های کوچک در می‌آورد و سپس آن‌ها را از سمت فرستنده به سمت گیرنده ارسال می‌کند. وقتی این تکه‌ها به دست گیرنده رسید، مجددا بهم چسبانده می‌شوند تا داده اصلی در مقصد ایجاد شود.

البته این لایه علاوه بر انتقال داده‌ها میان پراسس‌های دو سیستم، امکانات مهم دیگری نیز دارد. از جمله این موارد می‌توان به انتقال مطمئن داده‌ها، تضمین پهنای باند و تضمین تاخیر در ارسال اشاره کرد.

برای شرح بهتر این لایه می‌توانیم برای چند لحظه از لایه‌های Session و Presentation چشم‌پوشی کنیم.

داده‌هایی که از لایه هفتم یا همان لایه کاربرد تولید می‌شوند، همان داده‌هایی هستند که در بالاترین سطح کاربر به آن‌ها دسترسی دارد. مثلا کاراکترهایی که در صفحه مرورگر خود به عنوان آدرس سایت، نام کاربری، نظرات و … می‌نویسید و دکمه ارسال را کلیک می‌کنید. این داده‌ها به سمت لایه‌های پایین دستی ارسال می‌شوند تا در نهایت به لایه فیزیکی برسند و برروی رسانه انتقال (مثل کابل شبکه، فیبر نوری و …)، به سمت مقصد حرکت کنند.

کاربرد لایه انتقال

با فرض چشم پوشی از دو لایه Session و Presentation (فقط برای چند لحظه و فقط برای فهم بهتر) می‌توان اینگونه تصور کرد که داده‌ها از سمت لایه کاربرد به سمت لایه انتقال فرستاده می‌شوند. بصورت زیر:

پس هر یک از مربع‌های قرمز را یک برنامه (مثل مرورگر، پیام‌رسان و … ) در نظر بگیرید. حال این برنامه‌ها می‌توانند دیتای خود را تحویل لایه انتقال بدهند، تا این لایه داده‌ها را برای آن‌ها منتقل کند. به همین سادگی!

Transport Layer

در این لایه دو گزینه وجود دارد. برنامه‌ها می‌توانند این داده‌ها را از روی بستر TCP و یا UDP انتقال دهند (و البته SCTP).

پس در گام بعدی، هر دوی این پروتکل‌ها با لایه زیرین خود یعنی لایه شبکه ارتباط برقرار می‌کنند و سگمنت‌ها را به تحویل آن می‌دهند.

وظایف لایه انتقال

سرویس‌هایی که توسط لایه انتقال ارائه می‌شود شامل موارد زیر می‌باشد:

• Addressing

• End-To-End Delivery

• Reliable Delivery

• Flow Control

• Multiplexing

که این قابلیت‌ها همگی برای ایجاد یک کانال ارتباط خوب میان دو پراسس در دو سیستم مختلف می‌باشد.

پروتکل های لایه انتقال

مهم‌ترین پروتکل‌های این لایه را می‌توان TCP و UDP دانست. در مورد TCP که کاربرد زیادی در ارتباطات دارد، در یک پست جداگانه صحبت کردیم. اما در اینجا می‌خواهیم دو تا از مهم‌ترین تفاوت‌ها میان این دو پروتکل لایه انتقال را بیان کنیم:

• برعکس TCP، پروتکل UDP تضمینی برای بدون خطا بودن داده‌ها و بازیابی داده‌ها ندارد. یعنی ممکن است مقداری از داده‌ها در میان راه Loss شوند

• UDP یک پروتکل Connectionless هست اما TCP برعکس! یعنی UDP برای ارسال داده، یک ارتباط درخواست ایجاد ارتباط نمی‌کند و منتظر تایید مقصد نمی‌ماند و مستقیما داده را ارسال می‌کند.

درباره ما

ترجنس | thregence.ir
آکادمی ترجنس | edu.thregence.ir
اینستاگرام | instagram.com/thregence
تلگرام | t.me/thregence
یوتوب | https://bit.ly/30mGowo
آپارات | aparat.com/thregence 

ارسال یک پاسخ

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شد.